francis-bacon

Niemiecki inżynier i przemysłowiec, konstruktor i twórca samochodu. Uro­dził się w Karlsruhe, zmarł w Laden-burgu. W rodzinnym mieście zdobywał wy­kształcenie, kończąc wydział budowy maszyn na tamtejszej politechnice. Mając w kieszeni dyplom inżyniera, postanowił poznać pracę od podstaw. Zanim objął stanowisko kon­struktora w fabryce dźwigów w Mannheim, pracował przez dwa lata jako tokarz. Począt­kowo konstruował szybkobieżne silniki spali­nowe, by w roku 1871 założyć w Mannheim własną fabrykę wytwarzającą takie silniki. Przez cały czas pracował nad ulepszeniem swojej konstrukcji, szukając odpowiedniego dla niej zastosowania. Już w czasie studiów zainteresował się pojazdami napędzanymi mechanicznie. Jednakże nie satysfakcjonował go samochód napędzany silnikiem elektrycz­nym, czerpiącym prąd z baterii. Baterie bo­wiem wymagały częstego ładowania. Proble­mem, który Benz musiał rozwiązać, był silnik niezależny od takiego zasilania i pozwalający użytkować samochód w sposób ciągły. Inten­sywne prace nad tym zagadnieniem zajęły mu kilkanaście lat. Przełomowym wynalazkiem był szybkobieżny silnik benzynowy zbudowa­ny przez Gottlieba Daimlera w roku 1883. Niezależnie od konstrukcji Daimlera, Carl Benz w tym samym czasie zbudował własny

silnik i założył firmę ?Benz & Co”. Dwa lata później (w roku 1885) powstał trójkołowy sa­mochód z czte-rotaktowymjed-nocylindrowym silnikiem iskro­wym (benzy­nowym) o mo­cy 2/4 KM (jak twierdzą inni -3/4 KM), który mógł rozwijać prędkość do 30 km na godzinę. Był to pierwszy samochód przeznaczony na sprzedaż. W roku 1891 konstrukcja Carla Benza była na tyle dopracowana, że mógł po­kusić się o wypuszczenie pierwszego samo­chodu z napędem na cztery koła, który zapo­czątkował rozwój powszechnej motoryzacji. Zastosowano w nim namiastkę skrzyni bie­gów. Kierowca mógł już korzystać z dźwigni powodującej przesunięcie pasa napędowego na mniejsze koło pasowe, co stwarzało możli­wość jazdy pod górę. Samochód ów nazywał się ?Victoria”. Nowy pojazd z każdym dniem miał coraz więcej zwolenników i nabywców. Model Benz ?Velo” produkowany od 1894 ro­ku sprzedawano seryjnie. Żeby sprostać ro­snącym zamówieniom, osiem lat później (w roku 1899) firma Benza przekształciła się w dużą spółkę akcyjną, a następnie w roku 1926 po fuzji z zakładami Daimlera powstały zakłady ?Daimler-Benz A.G.”

Generał wojsk polskich, węgierskich i tureckich, wybitny oficer i teoretyk artylerii, autor prac z zakresu wojsko­wości, matematyki i historii. Urodził się w Tarnowie. W Warszawie ukończył Szkołę Artylerii i Inżynierów. W roku 1811 został porucznikiem artylerii konnej. Rok później uczestniczył w kampanii napoleońskiej. Po utworzeniu Królestwa Polskiego był wykła­dowcą w Zimowej Szkole Artylerii, gdzie

m.in. prowadził doświadczenia z ra­kietami bojowy­mi. W roku 1822 za działalność w Wolnomularst­wie Narodowym został uwięzio­ny przez władze carskie i usunię­ty z wojska. Po uwolnieniu prze­bywał w Galicji, zajmując się bu­dową cukrowni i gorzelni w wielkich majątkach ziemskich. Po wybuchu powstania listopadowego w 1831 roku został dowódcą baterii. Później, po bitwach pod Iganiami i Ostrołęką, w których odznaczył się brawurowym dowo­dzeniem artylerią konną, awansowany do stopnia generała brygady. Po upadku powsta­nia przebywał na emigracji we Francji. W ro­ku 1832 był współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Literackiego w Paryżu. Począt­kowo związał się z Hotelem Lambert. Zało­żył w roku 1835 Polskie Towarzystwo Poli­techniczne. Celem towarzystwa było kształ­cenie Polaków. Członek Tajnego Związku Jedności Narodowej, dążył do utworzenia na emigracji polskich sił zbrojnych, m.in. for­macji w Belgii i Portugalii. W okresie Wio­sny Ludów (1848) początkowo próbował wzniecić powstanie w Galicji, a następnie kierował obroną Wiednia przed rządowymi wojskami cesarskimi. Po upadku rewolucji, ranny, przedostał się na Węgry, gdzie wal­czył z wojskami austriackimi i rosyjskimi, dowodząc Węgrami w Siedmiogrodzie i Ba-nacie jako jeden z czołowych przywódców powstania węgierskiego (1848-1849). Orga­nizował też legion polski. W roku 1849 zo­stał mianowany naczelnym wodzem rewolu­cyjnej armii węgierskiej. Powstanie zostało brutalnie zdławione, a Bem wyjechał do Tur­cji, ponieważ spodziewał się wybuchu wojny turecko-rosyjskiej. Chciał w ten sposób wal­czyć przeciwko zaborcy. Wstąpiwszy do ar­mii sułtana, przeszedł na islam jako Murat Pasa. W roku 1850 został przez sułtana wy­słany do Syrii, do obrony miasta Aleppo przed Beduinami. Korzystając z miejsco­wych zasobów, założył wytwórnię saletry. Zmarł na malarię. W roku 1929 jego prochy sprowadzono do Polski i pochowano w ro­dzinnym Tarnowie.

Malarz włoski, jeden z głównych przedstawicieli malarstwa weduto-wego (czyli krajobrazu o przewadze motywów architektonicznych). Kształcił się u swego wuja, Giovanniego Antonia Canaio zwanego Canalettem, od którego przejął przydomek. Początkowo działał w Wenecji, podróżując do Florencji, Rzymu, Lombardii i Turynu. W roku 1747 elektor saski i król polski August III zaprosił go do Drezna, powierzając stanowisko malarza nadwornego. Canaletto piastował je przeszło dziesięć lat. W czasie wojny siedmioletniej pracował na dworze cesarskim w Wiedniu (do 1760), a później u elektora w Monachium (1761). W roku następnym wrócił do Drezna i został profesorem perspektywy w tamtejszej Aka­demii Sztuk Pięknych. W roku 1767 przybył do Warszawy na zaproszenie króla polskiego Stanisława Augusta Poniatowskiego i został nadwornym malarzem królewskim. Obok Canala i Francesca Guardiego był najwybit­niejszym przedstawicielem malarstwa wedu-towego. Malował głównie panoramy miast, widoki ulic, placów, parków miejskich, pała­ców i budowli uzupełnione miejskim sztafa­żem. Najbardziej znanymi wielkimi cyklami były widoki Drezna, Wiednia i Warszawy. Niektóre z dzieł powtarzał kilkakrotnie, zmieniając jedynie ich format i technikę arty­styczną (repliki olejne lub akwaforty). Cana­letto był mistrzem perspektywy, artystą nie­zwykle wrażliwym na kolor i światło. Jego dzieła charakteryzują się bardzo precyzyj­nym rysunkiem i dokładną, bezbłędną per­spektywą linearną. Malarz osiągał to dzięki zastosowaniu urządzenia zwanego kamera obskura, czyli skrzynki z małym otworem w przedniej ściance, przez który pada na tyl­ną ściankę odwrócony obraz rysowanego przedmiotu. Kolorystyka jego dzieł oparta była na barwach lokalnych. W Warszawie malował także freski, m.in. do Zamku Uja­zdowskiego (nie zachowane) oraz obrazy hi­storyczne (m.in. ?Elekcja Stanisława Augu­sta”). Razem z synem Lorenzem tworzył ide­alizowane widoki Rzymu. Znany jest przede wszystkim jako malarz widoków Warszawy:

?Ulica Miodowa”, ?Widok ogólny Warsza­wy od strony Pragi”, ?Widok łąk wilanow­skich” i innych. Po zniszczeniach II wojny na podstawie za­chowanych ob­razów Canalet-ta rekonstruowa­no zabytkowe obiekty Warsza­wy. Bogaty zbiór jego prac znaj­duje się w Mu­zeum Narodo­wym w Warsza­wie i na Zamku Królewskim.

Niemiecki chemik organik. Urodził się w Berlinie i tam rozpoczął naukę. Studiował w Heidelbergu, gdzie ze­tknął się z Robertem Bunsenem i został jego uczniem. Jednakże największy wpływ na rozwój Baeyera jako chemika wywarł Au­gust Kekulć. W roku 1858 uzyskał doktorat z nauk humanistycznych, a następnie został wykładowcą i założycielem laboratorium chemicznego Berlińskiego Instytutu Zawo­dowego. Od roku 1872 przez trzy lata był profesorem na uniwersytecie w Strasburgu. W 1875 roku otrzymał profesurę na uniwer­sytecie w Monachium, gdzie zastąpił innego wybitnego chemika niemieckiego, Justusa von Liebiga. W Monachium zorganizował bardzo słynne laboratorium chemiczne i kie­rował jego pracami. Placówka ta wykształci-

ła wielu wybit­nych chemików. Baeyer prze­prowadzał tam m.in. badania przemian kwa­su moczowe­go i mechani­zmu fotosyn­tezy. W roku 1863 odkrył kwas barbitu­rowy, który póź­niej stał się pod­stawą większości leków nasennych (barbitu­ranów). W roku 1871 odkrył ftaleiny: fenolo-ftaleinę, fluoresceinę, eozynę - grupę barw­ników syntetycznych. W 1888 roku przepro­wadził syntezę terpenu. Odkrył również al­dehyd mrówkowy, który Leo Baekeland za­stosował przy pracach nad bakelitem. Wcze­śniej, bo w roku 1880, po siedemnastu la­tach badań, przeprowadził pełną syntezę in-dygo - ciemnoniebieskiego barwnika, który dotąd pozyskiwany był z pewnych roślin wschodnioazjatyckich, tym samym zapo­czątkowując na szeroką skalę prace badaw­cze nad barwnikami. Indygo (i jego pochod­ne) znalazło zastosowanie w przemyśle far-biarskim: było odporne na pranie i światło. Trzy lata później dokładnie opisał jego struk­turę. W roku 1885 ogłosił hipotezę wiązań chemicznych w związkach chemicznych, tzw. teorię napięć (zwaną także teorią Baeye­ra), za pomocą której przez szereg lat tłuma­czono budowę węglowodorów pierścienio­wych. Zajmując się badaniami związków organicznych, opracował sposoby przepro­wadzania wielu reakcji chemicznych z udziałem tych związków. W roku 1881 Królewska Akademia Nauk w Londynie za przeprowadzenie syntezy indygo uhonoro­wała Baeyera medalem. W roku 1905 za pra­ce nad barwnikami otrzymał Nagrodę Nobla. Dla uczczenia siedemdziesiątych urodzin uczonego w tymże roku opublikowano wszystkie jego prace. W 1910 został człon­kiem niemieckiej Akademii Nauk.

‘O’ Trzecia wyprawa Barentsa według de Veera

Znakomity żeglarz i podróżnik holender­ski. Urodził się w Amsterdamie, zmarł w pobliżu Nowej Ziemi. Uczestnik trzech wypraw na morza Arktyki w poszukiwa­niu Przejścia Północno-Wschodniego z Europy do Azji. Pierwsza wyprawa została zorganizo­wana w roku 1594 z inicjatywy rządu holender­skiego i kupców. Dotarła ona do zachodnich i wschodnich wybrzeży Nowej Ziemi, czyli grupy wysp na Morzu Arktycznym o po­wierzchni 82 600 km², oraz do 77° szerokości geograficznej północnej, po czym zawróciła, nie osiągnąwszy celu na skutek zablokowania drogi przez lody. Druga wyprawa, podjęta rok później (1595), również nie dotarła do celu. 10 maja 1596 roku zdecydowano się na trzecią wyprawę, na którą wyruszono dwoma statkami pod dowództwem Barentsa. W czasie wyprawy odkryto Spitsbergen (archipelag górzystych wysp na Morzu Arktycznym) i Wyspę Nie­dźwiedzią, docierając do 80° 11 szerokości geo­graficznej północnej. Jeden z towarzyszy po­dróży, J.C. Rijp, zawrócił, reszta podróżników popłynęła dalej, do Nowej Ziemi. Przy północ­no-wschodnim krańcu wyspy statek ugrzązł wśród lodów i załoga była zmuszona przecze­kać w niezwykle trudnych warunkach arktycz-ną zimę. W drogę powrotną wyruszono łodzia­mi w czerwcu 1597 roku. Willem Barents zmarł w czasie podróży, a jego towarzyszom udało się dotrzeć do Półwyspu Kolskiego. W roku 1871, po 274 latach od tego wydarze­nia, norweski kapitan E. Carlsen i członek jego wyprawy G. de Veer odnaleźli na Nowej Ziemi obozowisko trzeciej wyprawy Barentsa, a w nim jego dziennik, będący sprawozdaniem z podróży. To właśnie Barentsowi zawdzięcza się mapę zachodniego i północnego wybrzeża Nowej Ziemi oraz pierwsze spostrzeżenia do­tyczące Morza Karskiego. W uznaniu wybit­nych zasług imieniem Barentsa została nazwa­na jedna z wysp we wschodniej części archipe­lagu Spitsbergen oraz morze. Morze Barentsa jest częścią Morza Arktycznego między wy­brzeżem północnej Europy a wyspami: Nową Ziemią, Ziemią Franciszka Józefa oraz Spits­bergenem i Wyspą Niedźwiedzią. Zajmuje po­wierzchnię 1 405 000 km². Jego głębokość wy­nosi od 200 do 600 m. Od lodu wolna jest tyl­ko południowo-zachodnia część akwenu.

Wybitny polski matematyk, samouk. Jako nieślubne dziecko, został od­dany na wychowanie do krakow­skiej praczki. Żeby móc ukończyć szkołę średnią, zarabiał, dając korepetycje. Mate­matyki wyższej nauczył się sam. Po zdaniu egzaminów na Politechnice Lwowskiej, zo­stał przyjęty na III rok studiów. Jednakże w roku 1914 porzucił studia i przeniósł się do rodzinnego Krakowa. Przypadkowo spo­tkany profesor Hugo Steinhaus zaopiekował się młodym matematykiem, który w roku 1920 został asystentem na Politechnice Lwowskiej i w tymże roku obronił pracę doktorską z matematyki na Uniwersytecie Lwowskim, nie mając ukończonych stu­diów. W roku 1924 został profesorem na uniwersytecie. W roku 1939 otrzymał na­grodę Polskiej Akademii Umiejętności i zo­stał jej członkiem. W latach 1939-1941 był dziekanem Wydziału Matematycznego na Uniwersytecie Lwowskim i członkiem-korespondentem Akademii Nauk Ukraińskiej SRR. Zmarł na krótko przed objęciem kate­dry matematyki na Uniwersytecie Jagielloń­skim w Krakowie. Był autorem podręczni­ków matematyki dla studentów i uczniów szkół średnich, a także współzałożycielem czasopisma ?Studia Mathematica” i jednym z inspiratorów ?Monografii Matematycz­nych”. Wraz ze swymi uczniami: Stanisła-

wem Mazu­rem, Włady­sławem Or-liczem i Ju­lianem Paw­łem Schau-derem, stwo­rzył szkołę lwowską, któ­ra wespół ze szkołą war­szawską wy-dźwignęła matematykę polską na jedno z czołowych miejsc w świecie. Autor wydanej w roku 1932 monografii ?Theorie des operationes lineaires” - pierwszej w świecie książki poświęconej ogólnej teorii przestrzeni li-niowo-metrycznych. Zajmował się także analizą funkcjonalną, teorią funkcji anali­tycznej i rzeczywistej, teorią mnogości oraz teorią szeregów ortogonalnych. Był autorem wielu rozwiązań i pojęć, które na stałe weszły do matematyki, m.in. wpro­wadził jedno z najważniejszych pojęć ana­lizy funkcjonalnej - przestrzeń typu B zwaną przestrzenią Banacha. Jest to przestrzeń liniowa (wektorowa), normowa­na i zupełna, w której odległość 2 dowol­nych elementów x i y jest określona jako liczba II x - y II. Stefan Banach znany był z oryginalnego prowadzenia zajęć dydak­tycznych i pracy naukowej.

Wybitny pisarz francuski. Lata dzie­ciństwa i wczesnej młodości spędził na prowincji. W Paryżu studiował prawo. Pierwsze utwory Balzaca, sentymenłal-no-awanturnicze powieści w duchu romanty­zmu, opublikowane pod pseudonimem w la­tach 1820-1825, pisarz określił jako studia, które pozwoliły mu opanować sztukę dialogu, opisu i kompozycji. Właściwym debiutem by­ły powieści z roku 1829, ?Szuanie” i ?Fizjolo­gia małżeństwa”. Obydwie odniosły duży suk­ces. ?Fizjologia małżeństwa” wyraźnie zapo­wiadała Balzakowski realizm z jego analitycz­ną wnikliwością. Powieści i opowiadania podzielił Balzac na trzy cykle: ?Studia filozo­ficzne”, ?Studia obyczajowe” i ?Studia tyczne”. W 1831 roku ukazanie się Ji ra” zapoczątkowało pierwszą serię ?Studiów filozoficznych”. W utworach z tego okresu wi­doczne są wpływy okultystów z końca XVIII wieku, w tym najsławniejszego z nich, Swe-denborga. Balzac podjął tu próbę odpowiedzi na pytania dotyczące tajemnicy życia i losu ludzkiego bądź istnienia świata idealne­go. W ?Studiach obyczajowych”, obejmujących większość utwo­rów Balzaca, au­tor ukazuje boha­terów, których cechy mają wy­miar uogólniony i są typowe dla większości spo­łeczeństwa. Dłu­gim elementem było pokazanie

struktury i mechanizmu procesów społecz­nych, opartych na pieniądzu i bezwzględności bogacących się ludzi. Do tego cyklu należą m.in. ?Ojciec Goriot”, ?Eugenia Grandet”, ?Stracone złudzenia”. W tej ostatniej powieści w sposób najpełniejszy i najdojrzalszy ujaw­niają się charakterystyczne dla pisarza motywy fabularne i typy ludzkie. W roku 1833 Balzac postanowił zastosować zabieg, który zespolił­by jego utwory w jedną epicką całość. Stwo­rzył więc postacie występujące w różnych utworach, przedstawiane w różnych momen­tach ich życiowej kariery. Owa spójność dzie­ła Balzaca zostaje podkreślona przez nadanie wspólnego tytułu cyklowi powieści: ?Kome­dia ludzka”. Autor zamierzał napisać 137 po­wieści, z czego 85 ukończył; reszta pozostała w formie notatek i fragmentów.?Komedia ludz­ka” jest panoramicznym obrazem społeczeń­stwa francuskiego od czasów Wielkiej Rewolu­cji Francuskiej (1789-1799) po rządy Ludwika Filipa. Na oddzielną uwagę zasługuje twór­czość epistolograficzna (listy) Balzaca, w tym korespondencja z polską hrabiną Eweliną Hań­ską, prowadzona od roku 1833, mająca wysoką rangę artystyczną. Romans trwający ponad ćwierć wieku zakończył się w roku 1850, na krótko przed śmiercią pisarza, małżeństwem.

Niemiecki księgarz i wydawca. Urodził się w Essen. Uczył się najpierw w ro­dzinnym mieście, a potem w Hadze. W roku 1817 wyjechał na studia uniwersytec­kie do Heidelbergu. W latach 1823-1825 pra­cował w Berlinie. Po roku podróżowania osiadł w Koblencji. W roku 1829 odkupił i prawie całkowicie przerobił książkę profesora JA. Kleina ,J?odróże po Renie z Moguncji do Ko­lonii. Przewodnik dla pospiesznie podróżują­cych”, którą rok wcześniej wydał w Koblencji wydawca Franz Róhling. Pracując nad ?Po-

1> W 1842 r. Baede­ker rozpoczął wyda­wanie tzw. czerwo­nej serii

dróżami po Renie”, Karl Baedeker sko­rzystał z własnych ob-serwacji podczas wo­jaży po kraju i świe­cie. Zaczął więc wpro­wadzać do wydawa­nych przez siebie książek najpotrzeb­niejsze dla podróżu­jącego rzeczowe in­formacje o miejscach noclegowych (hote­lach, gospodach i kwa­terach prywatnych), o środkach podróży, o odległościach po-

między poszczególnymi miejscowościami i o najlepszych, to znaczy najwygodniejszych i najkrótszych drogach wiodących do celu. Sta­rał się przy tym podawać aktualne ceny, zwraca­jąc uwagę na to, by podróż dla turysty była jak najbardziej opłacalna. W przewodnikach wpro­wadził system gwiazdek do oznaczenia miejsc wartych zwiedzania. W roku 1839 rozpoczął wydawanie tak zwanej żółtej serii. Stale jeżdżąc po świecie, opisał swoją podróż po Holandii i kilka lat później zaczął wydawać książki po­dróżnicze poświęcone Niemcom, Austrii i pół­nocnym Włochom. Przewodniki w czerwonych okładkach, pisane specjalnie do tej serii, były ła­twe w użytkowaniu: miały mały, kieszonkowy format i zwięzłą, jasną treść. Nowość stanowiły bardzo dokładne mapy krajów i plany miast. W 1845 roku Baedeker rozpoczął czwartą edy­cję przewodników. Były to , Jtaewodniła pod­ręczne z konwersacją” wydawane w czterech ję­zykach: niemieckim, angielskim, francuskim i włoskim. (Od nazwiska wydawcy bedekerami zaczęto nazywać wszystkie kieszonkowe prze­wodniki turystyczne, zawierające podstawowe dane o jakimś kraju lub mieście). Dziesięć lat później opublikował swoją ostatnią książkę,Pa­ryż i okolice”, po czym przekazał wydawnictwo synom. Do największego rozkwitu doprowadził firmę Fritz Baedeker. Przede wszystkim prze­niósł wydawnictwo do Lipska, kontynuując wy­dawanie przewodników w języku niemieckim, angielskim i francuskim. Lipskie wydawnictwo legło w gruzach w wyniku bombardowań pod­czas U wojny światowej. W roku 1949 prawnu­czek, Karl Baedeker, przeniósł przedsiębiorstwo do Hamburga i zaczął publikować serię przewod­ników samochodowych.

Angielski mąż stanu, filozof i prawnik. Urodził się w Strand koło Londynu, zmarł w Londynie. Był synem strażni­ka pieczęci królewskiej. Studiował prawo w Trinity College w Cambridge. Wielokrotny członek parlamentu (1584,1593, 1604, 1614). W roku 1604 został doradcą królewskim, od roku 1614 był królewskim kustoszem prawa, a w latach 1618-1621 piastował najwyższy urząd lorda kanclerza. Oskarżony jednak

0 przyjmowanie podarków w zamian za stron­nicze załatwianie spraw, został pozbawiony te­go stanowiska. Ostatnie lata życia poświęcił nauce. W filozofii był głównym przedstawi­cielem siedemnastowiecznego empiryzmu metodologicznego, według którego poznanie prawdziwe zawsze jest oparte na doświadcze­niu. Bacon twierdził, że głównym celem nauki powinno być wykrywanie ogólnych i szcze­gółowych praw przyrody, aby móc je wyko­rzystywać do poprawienia warunków życia lu­dzi. W wykrywaniu prawdy większe znaczenie przywiązywał do doświadczenia niż do teorii. Twierdził, że ?nie skrzydeł ludzkiemu umysło­wi trzeba, lecz ołowiu”. W swoich pracach bardzo często przestrzegał przed odwodze­niem umysłu z drogi rzetelnego badania i kie­rowaniem go na manowce błędu. Słynna stała się jego teoria złudzeń umysłu, czyli tak zwa­nych czterech idoli. Są to skłonności do wypa­czania prawdy przez omylność zmysłów (ido­la tribus), osobliwości indywidualne danego osobnika powstałe wskutek wychowania (ido­la spectus), panujące w danym środowisku tra­dycyjne uprzedzenia (idola theatri) oraz nie­doskonałości języka, którym się posługujemy na co dzień, a którego wyrazy są stałym źródłem sporów i czczych wymysłów (idola fori). Metodologia nauk została wyłożona w najsławniejszym jego dziele filozoficznym ?Novum Organum” wydanym w roku 1620. Dzieło to zajmuje pionierskie miejsce w dzie­jach kształtowania się teorii indukcji, czyli ro­zumowania polegającego na wyprowadzaniu wniosków ogólnych z poszczególnych faktów. Pracę filozofa Bacon porównał do pracy pszczoły: ?Empiryści, podobnie jak mrówki, zbierają tylko i używają. Racjonaliści na wzór pająków sami z siebie snują wątek. Natomiast

pszczoła postępuje w sposób pośred­ni: zbiera wpraw­dzie materiał z kwia­tów ogrodu i pola, lecz własnymi siła­mi przerabia go

1 kształtuje”. Kla­syfikacji nauk po­święcił dzieło ?De Dignitate et Aug-mentis Scientia-rum” (?O znacze­niu rozwoju nauk”), które ukazało się w roku 1623. Utopijną koncepcję państwa rządzonego przez uczonych wyłożył w ?Nowej Atlanty­dzie”, którą opublikował w roku 1624.